Αγαπημένη μου Ουρανία

Έτος 1887. Η γυναικεία μετανάστευση από τις Κυκλάδες προς τα πλούσια αστικά κέντρα του Ελληνισμού είναι στο ζενίθ της. Η Ουρανία, στα δεκάξι της, εγκαταλείπει το νησί της, την Τήνο, για να εργαστεί σε μια πλούσια ρωμαίικη οικογένεια της Πόλης. Με φόντο την Κωνσταντινούπολη του 19ου αιώνα και τους μύθους γύρω από τα χαρέμια των σουλτάνων, η ηρωίδα μορφώνεται, ενηλικιώνεται, ερωτεύεται. Ζει έναν θυελλώδη, αλλά αδιέξοδο έρωτα και, όταν μένει έγκυος, παίρνει τη γενναία απόφαση να επιστρέψει στον τόπο της για να στήσει τη ζωή της απ' την αρχή. Τα χρόνια περνούν και ο καρπός του έρωτά της, η μικρή Ζοζεφίνα, λαχταράει να μάθει την αλήθεια για τον πραγματικό πατέρα της. Η Ουρανία, όμως, φοβάται να αποκαλύψει το μυστικό της. Τελικά, ένα απίστευτο παιχνίδι της μοίρας θα δείξει σε μάνα και κόρη ότι πολλές φορές η ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις που δεν τολμάμε καν να φανταστούμε...
Κριτική από το goodreads
"Αναφερόμενη σε μια λιγότερο γνωστή σήμερα πρακτική στα τέλη του 19ου αιώνα, τη μετανάστευση δηλαδή γυναικών από τα ελληνικά νησιά προς αναζήτηση εργασίας στις πόλεις της Ελλάδας, αλλά και στην Κωνσταντινούπολη, η συγγραφέας δημιουργεί μια ιδιαίτερα ζωντανή ιστορία αγάπης, μυστικών, αλλά και γυναικείας μαχητικότητας απέναντι στους περιορισμούς της εποχής. Δύο πράγματα κυριαρχούν στο μυθιστόρημα αυτό: η λεπτομερής εξέλιξη του ψυχισμού της ηρωίδας από αφελή σε διορατική κατά το πέρασμα του χρόνου και το ότι η Τήνος δεν είναι μόνο η Ευαγγελίστρια. Οι χαρακτήρες είναι λεπτομερείς, ρεαλιστικοί με μια δόση ίσως ρετρό πατίνας, χωρίς να γίνονται ωστόσο γλυκεροί. Η ιστορία χιλιοειπωμένη, δίνεται με μια φρέσκια ματιά. Η οπτική της Κωνσταντινούπολης στα τέλη του 1880, καθώς και της Τήνου στη δεκαετία του ’20, η μεταπολεμική Αθήνα, ακόμα και η Σμύρνη την εποχή της καταστροφής δίνεται με οικονομία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάγνωση, χαρακτήρες με ομορφιά παλαιών προγονικών κάδρων και ένα τέλος που αφήνει μια όμορφη αίσθηση ότι μόλις κρυφοκοιτάξαμε την πραγματική ζωή των (γιατί όχι;) προπάππων αρκετών από εμάς."
«…σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι...»
Κ.Π. Καβάφης,
Απολείπειν
ο Θεός Αντώνιον (1911)

«Αγαπημένη μου Ουρανία,
Η κυρία Στέλλα είναι η πρόεδρος του Συλλόγου Κυριών Τήνου. Η κυρία Θάλεια η Μεσσηνέζη είναι η αντιπρόεδρος κι έχει μια κόρη, την Αγγελική. Καλή κοπέλα. Όλες τρέχουν για τη σχολή που μου έλεγες.Θα τις γνωρίσεις όταν έρθεις με το καλό. Η κυρία Ελίζα, η κυρία Κυριακούλα, η κυρία Βάσω, η κυρία Μαρίκα και η κυρία Άννη. Είναι οι επαναστάτριες της Τήνου. Προσπαθούν για μια καλύτερη ζωή για τα φτωχά κορίτσια. Μέχρι και για την ισότητα των δύο φύλων μίλησαν μια μέρα, Ουρανία μου. Σύρε πες το εσύ στον κυρ Παντελή, που κάθεται στο καφενείο και έχει την κυρα-Μαριέττα δούλα. Φαντάζομαι εκεί, στην Πόλη, τα ξεύρετε αυτά. Εδώ είμαστε ακόμη σκλάβες των πατεράδων και των αντρών μας».
.jpg)
