Το όνειρο της Περσεφόνης
Ο Λάιος εξαφανίζεται προσπαθώντας να διαφύγει από την κατάρα των δικών του Λαβδακιδών. Η Πέρσα συνειδητοποιεί πόσα πράγματα είναι άβατα για μια γυναίκα. Η Ντεφνέ αρνείται να επωμιστεί τους ρόλους που της αναθέτουν. Η ευτυχία του Δημήτρη σκιάζεται από τη σιωπή, ο Φάνης ψάχνει να βρει το παιδί του και η Ζοζεφίνα έχει μια καλή κουβέντα για όλους αν κι έχει πεθάνει εδώ και χρόνια.
Από τα ολυμπιακά έργα της Αθήνας στις μυρωδάτες κουζίνες του Αγίου Όρους, από τον Τύρναβο στη Νέα Υόρκη, από τη μετανάστευση στην επιστροφή, τα μέλη μιας οικογένειας γυρεύουν να ξαναμάθουν πώς να υπάρχουν και να συνυπάρχουν, με φόντο το πολυδιάστατο τοπίο της μεταπολεμικής Ελλάδας.
Αἰὼν παῖς ἐστὶ παίζων, πεσσεύων·
παιδὸς ἡ βασιληίη.
Ο Χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει ζάρια·
του παιδιού είναι η βασιλεία.
Hράκλειτος D76 (B52) (Ps.-?) Hippol. Ref. 9.9.4
«Βρήκα ότι η είσοδος γυναικών απαγορεύεται ρητά από τον “τράγο” του Αγίου Όρους…» του είπε. Την κοίταξε με απορία. «Ποιον τράγο;» Η Πέρσα πήρε μια βαθιά ανάσα κι άρχισε να του εξηγεί σαν να τα διάβαζε από βιβλίο.
«Το Τυπικό του Όρους, που φυλάσσεται σαν κόρη οφθαλμού στο Πρωτάτο, ήταν γραμμένο πάνω σε δέρμα τράγου και υπογεγραμμένο από τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή αυτοπροσώπως. Γι’ αυτό το λένε “τράγο”. Η είσοδος δεν απαγορεύεται μόνο σε γυναίκες αλλά και σε θηλυκά ζώα. Αν με πιάσουν, η ποινή ξεκινάει από δύο μήνες και μπορεί να φτάσει σε ένα χρόνο, μη εξαγοραζόμενο. Ο Καταστατικός Χάρτης είναι νόμος του κράτους από το 1953. Ειδικά αυτό το άρθρο…» του είπε με φανερή ανησυχία.